Þetta verður nú bara smá punkta blogg vegna mikillar þynnku....

Ég er s.s komin vel inn í verknámið, þriðja vikan mín hérna að byrja og komin með helling að gera og nú þegar búin að læra helling. Verð hokin af reynslu eftir þessar 10 vikur, hef grun um að þetta verði fljótt að líða.

Ég fékk að fara með á árshátíð hjá Eflingu, síðasta vetrardag, mikið fjör og mikið gaman. Fórum við hjónin í lokapartý vínklúbbsins á kosningadag. Báða dagana (miðvikudag og laugardag í sömu viku) var að sjálfsögðu allt of mikið drukkið og þessvegna held ég að þynnkan sé svona svaðaleg í dag, sunnudag... ég er orðin allt of gömul fyrir svona rugl.

Mig langar að minnast stórkostlegrar konu, Huldu Stefánsdóttur, ömmu minnar sem lést þennan dag fyrir 20 árum og það langt fyrir aldur fram. Ég á svo margar minningar um hana ömmu þrátt fyrir að hafa bara verið á níunda ári þegar hún lést, sterk kona með skoðanir á öllu :D

Góðar stundir....

 Eitthvað er bloggið rólegt - er þetta dottið úr tísku eftir að allir fóru á fésbók? Kannski, en engu að síður er þetta ágæt leið fyrir mann sjálfan að skrásetja lífshlaupið í smáskömmtum og þess vegna verður haldið áfram að skrifa hér eins og tilefni eru til. Ef einhverjir hafa hins vegar gaman af lestrinum líka þá fer þetta ágætlega saman.En það er líklegt að þegar líður svona langt á milli verði þetta eins og fréttapistill úr Skriðdal eftir Stefán heitinn frá Flögu, fyrir þá sem muna eftir þeim.

Síðasti pistill var skrifaður í janúar sl. Síðan hefur ýmislegt gerst hjá mér. Skólinn tók nú sinn toll af tíma mínum þetta tímabil og í sannleika sagt liggur fátt annað eftir. Að vísu var ég einnig að vinna nokkuð þannig að dagarnir gátu verið langir. Það er merkilegt að nú sé senn á enda fyrra árið í meistaranáminu í lögfræðinni og brátt sé innan við ár í útskrift. Þá getur maður kallað sig fullgildann lögfræðing (er að vísu full gildur í dag en það telur víst ekki í þessu tilliti!) Spurning hvað maður gerir þá, miðað við árferðið.

En þrátt fyrir miklar annir hefur maður gefið sér tíma til að lyfta sér upp annað veifið. Fór einmitt á Hjálmatónleika um daginn á Græna hattinum og svo höfum við félagarnir hittst nokkurum sinnum í öli. Grilluðum meir að segja um daginn. Þá höfum við nokkur í bekknum tekið uppá því að hittast í vínsmökkun annað veifið. Ég skrapp líka austur nokkrum sinnum ásamt Einari bróður og dvaldi með fjölskyldunni. Bjó meðal annars til sushi tvisvar heima hjá Fúsa bróður, sem er nokkuð merkilegt þar sem hann býr  80 km inn af ströndinni (þó ekki nema um 33 km í loftlínu frá botni Berufjarðar!).

Síðan hélt ég minn fyrsta fyrirlestur á lögfræðitorgi háskólans á Akureyri, um refsiábyrgð blaðamanna, og kenndi mína fyrstu tíma í lögfræði - þ.e. þrjá tíma í alþjóðlegum viðskiptarétti við Háskóla Íslands. Hvoru tveggja var mjög skemmtilegt.

Hápunktur vormisserisins er síðan auðvitað að Sigga mín hefur dvalið hérna á Akureyri síðan í byrjun apríl og verður fram í miðjan júní. Hún er hér í verknámi hjá sjúkraþjálfunarstofunni Eflingu sem hluta af námi hennar í sjúkraþjálfun. Nú styttist einnig óðfluga í að það verði úr í útskrift hjá henni, en ef allt gengur að óskum má hún fá löggildingu sem sjúkraþjálfi um næstu áramót. Hún sagði einmitt um daginn að þessi bráðum tvö og hálft ár í Esbjerg væru búinn að vera fljót að líða. Hún hefur auðvitað búið að því síðustu mánuði að Þorgerður og Reynir hafa búið úti í Esbjerg líka og þær systur skelltu sér einmitt í „grænse" túr niður að þýsku landamærunum um daginn. En hún segir kannski meira frá lífinu í Esbjerg fljótlega (haha, áskorun!).

Enn er verið að púsla saman sumrinu, en það verður einhver blanda af vinnu og ritgerðarsmíðum sennilega hjá mér. Ég er semsé verkefnaráðin hjá utanríkisráðuneytinu.  Sigga er að fara að vinna á heilsulind við Blåvand, eina flottustu strönd Danmerkur, í sumar og ég ætla að dvelja í Danmörku hjá henni a.m.k. í júlí. Svo er von á tveimur þýskum félögum mínum í heimsókn til Íslands í byrjun ágúst. Síðan fékk ég úthlutað hreindýraveiðileyfi og er sömuleiðis stefnt á veiðar í ágúst.

Það hefur því ýmislegt verið í gangi. Þegar maður setur þetta niður á blað þá virðist þetta bara hafa verið ágætis vetrar og vormánuðir, þó fjarveran frá Siggu hafi auðvitað verið mjög leiðinleg og á köflum erfið. Þá bætir ekki úr skák að síðustu þrjú árin áður en ég flutti norður á Akureyri í haust hef ég verið í vetrarléttari löndum og ekki laust við að það hafi haft áhrif á sálartetrið að koma heim í alvöru íslenskan vetur, kaldan og dimman. En nú er íslenska vorið á næstu grösum með betri tíð og blóm í haga og ég hlakka til þess. Svona að mestu leiti þá er semsé flest í lukkunar velstandi.

Ég komst klakklaust heim frá Danmörku og skólinn byrjaði þann 8. janúar sl. Notaði tækifærið og skrapp austur til foreldra minna helgina á eftir. Ég á góða foreldra. Eitt af því sem maður á að venjast þegar maður kemur svona í "heimsókn" er að "þurfa" að ráða matseðlinum. Ég sat semsé uppi með það á föstudagskvöldi hvort í matinn um helgina ætti að vera kjöt í karrí, hangikjöt, lambalæri eða saltkjöt og baunir - OG einungis þrjár máltíðir framundan þar til ég færi norður aftur! Þetta er sannarlega erfitt líf.

Sigga fór í próf í verklegri vöðvafræði (vona að þetta sé rétt) um daginn og stóð það auðvitað með glans. Hún á annað próf eftir uppúr 20. janúar og þá er misserið búið hjá henni. Það er nú að vera fremur líklegt að Sigga komi til Akureyrar í byrjun apríl í verklegt nám þannig að okkur auðnast að búa saman í ca. 3 mánuði á vormánuðum. Persónulega get ég ekki beðið. Annars hef ég hálfgert samviskubit. Það hefur einhvernveginn alltaf verið þannig að hún hafi þurft að elta mig. Ég sé stundum eftir að hafa tekið svona niðurnjörvað nám en ekki eitthvað meira sveigjanlegt varðandi staðsetningu. Svo er auðvitað sér kapituli út af fyrir sig að  koma heim til Íslands í þessu árferði en að ég sé ekki að fara til hennar.

En talandi um mat hérna áðan. Maður lendir í því um jólin (já, lendir í því) að borða of mikið og þyngjast. Það er svosem prósess sem byrjaði fyrir alvöru þegar ég snéri heim frá Genf í Sviss. En fitupúkanum var sagt stríð á hendur núna í janúar og við Einar Sveinn bróðir sækjum nú líkamsræktarstöðina mörgum sinnum í viku. Varð að vísu smá bakslag í ferlinu í vikulokin þegar við bræður urðum okkur út um einar þær svaðalegustu harðsprerrur sem um getur í manna minnum. En það verður yfirunnið eins og aðrar hindranir á leiðinni. Sigga mín ætlar líka að skella sér í ræktina með systir sinni úti í Danmörku svo við verðum öll "slimm" með vorinu. Sannkallað fjölskylduátak!

Það eru efasemdir um þetta áramótaskaup hjá okkur hjónum. Merkilegt þegar þrír af fjórum áhorfendum sofna yfir því.

Við hjónin óskum fjölskyldum okkar og vinum gleðilegs nýs árs með þökk fyrir árið sem er að líða.

Eins og titilinn bendir raunar til fjallar þessi pistill ekki um ósiðsamlega athæfi.

Við Sigríður vorum í Fakta (matvöruverslun) áðan. Það fyrsta sem blasti við okkur þegar við komum inn í versluna var heill frumskógur af sítrónuplöntum. Þær litu aðeins of heilbrigt út á þessari breiddargráðu. Þegar ég þuklaði eina sítrónuna varð mér ljóst að plönturnar voru ekki ekta.
 
Við versluðum. Þegar við vorum á leið að búðarkassanum heyrði ég ljóshærða kassadömu kalla á samverkamann sinn hvort það væri ekki til garðkanna í búðinni. Sá sagði það ólíklegt. Hugsaði ekkert meira um það. Þegar við vorum að renna frá búðinni á dönsku limósínunum okkar sá ég hvar stúlkan var í óða önn við að vökva gervitrén. Vonandi hafa sítrónurnar orðið safaríkari fyrir vikið.

...eða jólarest. Þetta allra heilagasta er jú búið. Eitt og annað hefur átt sér stað frá síðustu færslu (*uh hu uh hu*). Ég klárði prófin á Akureyri, og það gékk allt ljómandi vel, og Sigga skilaði stóru verkefni í sjúkraþjálfuninni. Það gekk líka mjög vel. Ég kom út til Esbjerg þann 10. desember sl. Sýndi Siggu samstöðu og vakti með henni síðustu næturnar fyrir verkefnaskilin. Við vökum ennþá saman á nóttunni.

Við skelltum okkur svo Kaupmannahafnar þann 19. desember sl. og vorum í tæpa 4 daga. Fórum í heimsókn til Davíðs, Birgittu og Brynjars litla. Við Sigga vorum tekin í sátt á mettíma af þeim litla. Síðan hittum við Ben og Amy - vini okkar frá Englandi, og og Asger, sem er danskur Kaupmannahafnarbúi. Það var ýmislegt brallað - farið út að borða á danska vísu, pöbbarölt, Christjaníurölt og svo Tívolí. Alveg ljómandi, en það var eftirtektarvert hve fáir Íslendingar foru á ferli. Breyttir tímar.

Á þorláksmessu var síðan verslað inn fyrir jólin, síðustu jólagjafirnar keyptar og slakað á. Á aðfangadagskvöld fórum við Sigga svo til Þorgerðar systir hennar og Reynis kærastans hennar. Við elduðum saman önd, opnuðum pakkana og spiluðum aðeins monopoly. Jóladagurinn var tekin ósköp rólega, en snæddum reyndar íslenskt hangikjet og laufabrauð. Það  var mjög jólalegt. Síðustu dagar hafa síðan verið teknir í rólegheitum, en við erum að handsnúa okkur í gang eftir afslöppunina. Á þriðjudaginn ætlum við svo að skreppa niður til Þýskalands.

Ég er haldin gersamlegri afneytun á vandamál heimsins, ég er orðin svo sjálfhverf að það er ekkert normalt. Huxa bara um mig og míns eigin rass, planlegg ekki lengra en einn dag í einu og er eitthvað hálf stefnulaus.

Ég er ekki að fatta að það er komin nóvember, mér finnst við bara verið nýbyrjuð á þessari önn og þá þarf maður ekkert að huxa um próf. Þegar maður byrjar önnina eftir sumarfrí (sumarvinnu) að fara að vinna (praktík) og svo í skóla þá er önnin barasta ekki svo löng. Ég er að fara í próf 8 eða 9 janúar og svo 21 eða 22 janúar. Desember fer í að gera verkenfni í íþróttum sem ég á að nota í seinna prófinu þannig að það er bara nóvember sem við höfum til að lesa almennilega fyrir fyrra prófið..... þannig að nú þarf ég að taka mig saman í andlitinu og læra eins og vindurinn. 

Ingó kemur til mín eftir rúmlega mánuð.. ohhhh hvað ég hlakka til.

Bara svona smá monnt í lokin... ég fékk 10 10 10 í praktíkinni og er að koma heim í praktíkinni á næstu önn.. (ef allt gengur upp 7,9,13) Þannig að það verður AKUREYRI frá apríl til júní 2009 :D 

 

Mér finnst svo súrrealískt þetta breta hatur Íslendinga, það að ætla að sleppa því að kaupa makintos konfekt, hætta að borða Egg og beikon.... slappið aðeins af, það er ekki eins og þeir eigi eitthvað eftir að finna fyrir þessum mótmælum. Aðeins þeir sem eru vanir að fá makintos á jólunum og egg & beikon á sunnudagsmorgnum.. söknuðurinn verður bara þeirra.
Þar sem ég og minn ektamaður eigum einstaklega góða vini í Englandi og ætlum að eyða tíma með þeim í desember neita algerlega þessarri vitleysu.

Við komum okkur sjálf í þetta rugl og við hljótum að komast upp úr þessu. 
Finnst fólki virkilega skrítið að aðrar þjóðir séu að gera grín að okkur, Íslendingar eru gersamlega búnir að skíta lengst upp á bak og verða lengi að ná skítalyktinni úr hárinu. Íslendingar eru búnir að ganga um eins og hver og einn sé stórstjarna, hrokin gersamlega að fara með þjóðina. 
Þegar við hjónin bjuggum í Köben skömmuðumst við okkar svooo oft fyrir þjóðernið, íslendingarnir báru af í dónalegheitum.
En núna er búið að berja okkur Íslendinga niður og við liggjum og erum að reyna að fá aðra til að sleikja sárin.. en það gengur ekki, þetta er okkur að kenna, við verðum að grípa til okkar ráða.
Eins og ég las hjá Ranveigu, þá á þjóðin heimtingu á því að það verði boðað til kostninga leið og skútan nær landi og áhöfninni verði skipt út í heilu lagi.

Góðar stundir 

1) afhverju tíminn lýður svona hratt
2) varúð kreppu tal!... Nánar